Παίρνω την απόφαση να γράψω ολοκληρωμένο κείμενο μετά από καιρό - και όχι απλά μία άποψη ή κάποια παρουσίαση, αλλά την εκλογική μου τοποθέτηση για την Κυριακή.

Εάν σε παρέπεμψα στο παρόν άρθρο μετά από συνάντηση μας, αφενός χαίρομαι που ήρθες έως εδώ και αφετέρου θα ήθελα να σημειώσω το σκοπό του μονολόγου που ακολουθεί: Το να προσπαθήσω να εκφραστώ σε κάποιο δρόμο της πόλη του Ηρακλείου, σε κλίμα παρέας ή τριγύρω από αλκοολούχα, θα ήταν το λιγότερο αγενές – η τάση μου να επεκτείνομαι σε συζητήσεις έως και να ξεφεύγω είναι δεδομένη. Οπότε, λίγες μέρες πριν τις εκλογές, όταν και περισσότερο από ποτέ επιβάλλεται να βλέπουμε τα πράγματα ψύχραιμα, ετοίμασα ένα κείμενο με πολλές (πάρα πολλές) παραπομπές, οι περισσότερες εκ των οποίων παραθέτουναπόψεις που με βρίσκουν σύμφωνο ή δεδομένα και πηγές, σε μία προσπάθεια να καταθέσω την ειλικρινή μου άποψη.

Αντί εισαγωγής και επανάληψης των τόσων που γράφονται καθημερινά για τη δυσκολία της κατάστασης και την κρισιμότητα της επιλογής μας, βλέπω πρακτικότερο να καταθέσω κάποιες απόψεις για το τι καλούμαστε να αποφασίσουμε αύριο. Συνεπώς, κάνοντας μια σύντομη και περιεκτική καταγραφή βασικών προσωπικών αντιλήψεων:

 α. Σχετικά με τον τρόπο σκέψης κατά την επιλογή των εκπροσώπων μας στο κοινοβούλιο:

• Δεν επιλέγουμε ποιος φταίει.
• Δεν ψηφίζουμε με βάση τη διαίσθηση, τον φόβο, την οργή ή τη συνήθεια.
• Με την ψήφο μας ορίζουμε τι πιστεύουμε πως είναι καλύτερο για τη χώρα.
• Με την μόδα της αποχής από την ψηφοφορία και τη μέχρι πρότινος έλλειψη πολιτικού προβληματισμού, δεν καταφέρνεις πολλά.
• Επειδή τα προηγούμενα χρόνια οι περισσότεροι συμπολίτες μας δεν σκεφτόντουσαν ακριβώς έτσι, η ψήφος μας θα επηρεάσει πολλά. Περισσότερα από όσα ίσως αντέχουμε.

 β. Σχετικά με το τι αντιλαμβανόμαστε ως προτεραιότητες που πρέπει να τεθούν:

• Εξυγίανση θεσμών.
• Αλλαγή αντίληψης στο τι είναι «δημόσιο συμφέρον».
• Δικαιότερη κατανομή του κοινωνικού κόστους όλης της καταστροφής που ζούμε.
• Αναδιάρθρωση και μεταρρύθμιση του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.
• Αυτά και περισσότερα πράγματα έπρεπε να αλλάξουν στην Ελλάδα (ακόμα και) χωρίς να υπάρχει μνημόνιο δανεισμού.
• Αναστροφή ψυχολογίας.

 Τα παραπάνω bullets αναφέρονται κυρίως ως μία βάση αντίληψης των πραγμάτων. Σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει σκοπός να γίνουν υποδείξεις ή απόλυτες τοποθετήσεις. Απλά, εάν δεν υπάρχει έστω και λίγο συμμερισμός απόψεων σε αυτές, μάλλον είναι δύσκολο παρακάτω να βρεις στάσεις ζωής -πόσο μάλλον πολιτικές απόψεις- στις οποίες να συμφωνήσεις.

Σε κάθε περίπτωση θεωρώ αυτονόητο να μην επεκταθώ σε πιθανές αδιανόητες επιλογές ακραίας αγανάκτησης - σε άλλη περίπτωση, μάλλον, είναι απαραίτητο να ξανασυστηθούμε.

Οι 2 «μεγάλοι» & οι λοιποί παροικούντες

Κάνοντας μία μικρή καταγραφή των επιλογών της 6^ης Μαΐου, μοιραία εμφανίζονται τα «μεγάλα» κόμματα. Ακριβώς λόγω του ότι σκοπεύω η αναφορά σε αυτά να βγει μικρή, δεν πρόκειται να ασχοληθώ μαζί τους - άλλωστε, από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Με μία πολύ ψυχρή σκέψη, το μόνο στοιχείο που -υπό προϋποθέσεις- μπορεί να ανεχτεί κάποιος σε ΠΑ.ΣΟ.Κ. & Ν.Δ., είναι η συμπάθεια σε ορισμένα νέα πρόσωπα που κάτι προσπάθησαν και έκαναν ή ορισμένα άλλα που έδειξαν κάποια προοπτική. Αμφότεροι θα βουλιάξουν και οι μόνοι που θα πενθήσουν είναι αρκετοί παππούδες.

Ίσως πειράξει και όσους μαζί τα φάγανε σπατάλησαν. Οι οποίοι και είναι περισσότεροι από όσους έχουμε στο μυαλό μας. Δεν είναι μόνο οι διεφθαρμένοι και οι μετέχοντες στα σκάνδαλα. Είναι περισσότεροι από όσοι νομίζουμε ή ακούμε – πολλοί περισσότεροι. Ακόμα και μέσα στη νέα "γενιά", ή ακόμα και κόσμος που στο ρομαντισμό της αγανάκτησης χειροκροτούσαμε. Βασικά είμαστε όλοι μας λίγο έως πολλοί. Προφανώς θα επηρεαστούν αρκετά κυκλώματα. Είτε προέρχονται από μεγάλους είτε από "μικρομεσαίους" είτε από λίγους ισχυρούς και πολλούς "καλοθελητές".

Ή τελικά να μην επηρεαστούν και τόσο πολύ. Οι 2 μεγάλοι είναι και θα είναι παντού. Εκτός και εάν αποφασίσουμε να τους αποβάλουμε σαν κουλτούρα. Και για αυτό δεν αρκεί απλά να μην τους ψηφίσουμε – ας κρατήσουμε αυτή τη σκέψη.

Στο δια ταύτα των εκλογών. Δεν υπάρχει λόγος να σταθούμε σε ονόματα ή πολιτικές. Τα πρώτα είναι αμέτρητα και οι δεύτερες προσχήματα και τηλεοπτικά τρικ ή αφορμές για προσηλυτισμό. Εξάλλου το μόνο σίγουρο από τις εκλογές είναι πως δεν θα χάσουν μεγάλα ποσοστά.

Κ.Κ.Ε. Το κόμμα δεν εκφράζει τίποτα διαφορετικό από αυτό που εμφανίζει τα τελευταία 70+ χρόνια. Δηλαδή τα πάντα, εφόσον συμφωνείς με το δόγμα του. Εάν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, ναι μεν διαφωνούμε, αλλά κερδίζεις ένα κομμάτι σεβασμού, κυρίως λόγω του ότι έχεις ασχοληθεί με τόσο δύσκολα και εναλλακτικά κομμάτια πολιτικής οικονομίας και κοινωνιολογίας.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν από το υπάρχον «πολιτικό προσωπικό». Οι πράξεις και τα αντανακλαστικά τους περισσότερο επιβεβαιώνουν μία κομματική προέλευση παλαιότερης εποχής, παρά κάτι φρέσκο ή ειλικρινές – ίσως και να κάνω λάθος. Σε κάθε περίπτωση, οι σημερινές θέσεις τους για την οικονομία προσωπικά με ξενίζουν και μου μοιάζουν ανεπαρκείς και ανεύθυνες για το Ελληνικό πρόβλημα.

Όσο για το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με  αρκετή προσπάθεια να δείξω επιείκεια, παραμένει μια απογοήτευση. Μία ομάδα που ευαγγελίζεται αλλαγές και προοδευτισμό, με αρχηγό ένα πρόσωπο που άλλοτε δημιουργούσε προσδοκίες, τα τελευταία 2 χρόνια απλά επιβεβαιώνει πως δεν επιθυμεί να αλλάξει τίποτα, επιτρέποντας μάλιστα την μπαχαλοποίηση των πάντων και τη μέγιστη έλλειψη σεβασμού στο δημόσιο χώρο. Πολλά λόγια, απίστευτος λαϊκισμός και σφετερισμός της κάθε αντίδρασης. Και πάντα υπό μία αόριστη έννοια, με τελικό στόχο απλά το χάιδεμα αυτιών και το κραύγασμα πιασάρικων τσιτάτων.

Εάν για τα παραπάνω κόμματα γίνεται προσπάθεια ώστε να κριθούν ψύχραιμα, αυτή η προσπάθεια εγκαταλείπεται για τα κόμματα – μετουσιώσεις των 2 μεγάλων και για το ΛΑ.Ο.Σ.. Το γεγονός ότι έχουν απήχηση επιβεβαιώνει την αποχαύνωση και το μπέρδεμα που υπάρχει στην Ελληνική πολιτική ζωή και κοινωνία. Και σε ένα βαθμό και την ελληνική κοινωνία και το τι θέλουμε και περιμένουμε.

Επανερχόμενος στην όσο το δυνατό ψυχραιμότερη αντιμετώπιση κατά τη λογική της αναζήτησης και επιλογής του αυριανού ψηφοδελτίου, πρέπει να παραδεχτώ πως κάποια σύγκλιση απόψεων και συμφωνία με τα προγράμματα τους υπάρχει προς τις Δημοκρατική Αριστερά και Δημοκρατική Συμμαχία. Διαφορετικής «σχολής» και σχεδόν αντίθετης ιδεολογίας σε θέματα οικονομικής πολιτικής, για διαφορετικούς λόγους δεν απορρίπτονται άμεσα: υπό προϋποθέσεις βαθειάς πίστης στη μεταμέλεια και αναγέννηση που επικαλούνται, ίσως και να μπορούσαν να εκφράσουν κάποιο νέο κομμάτι στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Η ΔΗΜ.ΑΡ. ένα κόμμα που θα έπρεπε να περιμένουμε ουσιαστική και πολιτική αντιπολίτευση, αποδεικνύεται απλά στείρα. Τα τελευταία δύο χρόνια είχε την ευκαιρία να «κερδίσει πόντους» με το να πει κάποια πράγματα με το όνομα τους και να φανεί αξιόπιστη εποικοδομητική φωνή, επιβεβαιώνοντας την πολιτική ιδεολογία και την προοπτική του Ευρωπαϊκού κόμματος που συνεργάζεται και πρεσβεύει. Αντί αυτού αποφάσισε «να μην δυσαρεστήσει» και έλαμψε με την μόνιμη απουσία της από την έκφραση υπεύθυνης θέσης στις σοβαρές επιλογές που θα μπορούσε να κάνει (1) ή με την επιμονή καταψήφισης των πάντων. Επέμεινε σε αλλοπρόσαλλες δηλώσεις και ανεπαρκείς γενικολογίες. Επιβεβαίωσε πως δεν μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό και πως δεν είναι ούτε άφθαρτο ούτε νέο κόμμα.

Για τη ΔΗΜ. ΣΥΜ., πρέπει να υπάρχει πολύ καλή διάθεση για να πεισθεί κάποιος πως είναι κάτι καινούργιο. Εάν, μάλιστα, ψηφίζεις στην Κρήτη, αντικειμενικά είναι σαν μία συνειδητή ψήφος σε μία τοπική παραλλαγή των 2 μεγάλων.

Οι τοποθετήσεις και προτάσεις των 2 αυτών κομμάτων ακολουθούν σε πολλά σημεία μια ευρύτερη στρογγυλεμένη προσέγγιση για την εξασφάλιση καλού προσώπου - τόσα χρόνια ξέρουν από διατήρηση ισορροπιών και μη δυσαρέσκειας. Όμως, η ανεπάρκεια των μετεχόντων προσώπων στο κοινοβούλιο και η άρνηση συμβολής σε δύσκολες στιγμές και περισσότερο σε ψήφιση μεταρρυθμιστικών θέσεων, δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Να μην ξεχάσουμε και τις «μεταγραφές» που έγιναν από τους 2 μεγάλους και το τι σκοπό έχουν. Όλο αυτό το μίγμα ασύνδετων μεταξύ τους προσώπων είναι αποθαρρυντικό. Δεν καλύπτουν.

Σε κάθε περίπτωση, μη ξεχνάμε την παρουσία όλων των παραπάνω κομμάτων και στελεχών επί χρόνια στο Κοινοβούλιο όπου πέρα από προκλητικές φοροαπαλλαγές και ασυλία, μισθούς και μπόνους επιτροπών κυρίως γνώριζαν, ανεχόντουσαν και συντηρούσαν την πολιτική με τον τρόπο που μας πτώχευσε οικονομικά αλλά και πολιτικά.

Τα καινούργια κόμματα και τα 2Δ

Οπότε, απομένουν τα αρκετά «μικρά» κόμματα, πολλά από τα οποία είναι και καινούργιοι συνδυασμοί.

Στις επιλογές υπάρχουν διάφορες ομάδες και σχηματισμοί με ιδιαίτερες απόψεις και τοποθετήσεις. Είτε παλαιότεροι είτε πιο πρόσφατοι, αρκετοί είναι αυτοί που ακολουθούν ένα δικό τους δρόμο και ιδεολογία. Από όσο έχει γίνει ξεκάθαρο από την εισαγωγή, δύσκολα θα συμφωνήσω με ότι πρεσβεύουν – πόσο μάλλον όταν τα όποια επιχειρήματα μένουν ατεκμηρίωτα ή βασίζονται σε αναξιόπιστες πηγές και γενικότητες ή οι προτάσεις που προτείνουν αφορούν ένα παράλληλο σύμπαν ιδεατών καταστάσεων και χρημάτων  που έρχονται μαγικά και απροσδιόριστες πολιτικές.

Υπάρχει και το Ελληνικό κόμμα πειρατών. Ενδιαφέρουσες και προοδευτικές απόψεις. Αλλά ποιος ακριβώς θα τις ακούσει και που θα εφαρμοστούν είναι ένα πρόβλημα. Επίσης, είναι από τα κόμματα που λόγω timing δεν υπάρχει η πολυτέλεια να προτιμηθεί.

Όπως αναφέρω και παραπάνω, όχι μόνο δεν θεωρώ καινούργιους τους πρόσφατους συνδυασμούς που προέκυψαν από τη διάλυση των δύο πόλων, αλλά σχεδόν τραγικούς (2).

Οι μόνες επιλογές που ακολουθούν τα κριτήρια επιλεγής είναι δύο κόμματα, που συζητούνται όλο και περισσότερο: Η Δράση και η Δημιουργία Ξανά. Κόμματα φρέσκα (το δεύτερο ιδρύθηκε νομικά πριν 2 μήνες) τα οποία και αμφότερα δηλώνουν ότι και οι ονομασίες τους.

Η Δράση, μάλιστα, κατεβαίνει στις εκλογές συνεργαζόμενη με ένα λίγο παλαιότερο κόμμα, την Φιλελεύθερη συμμαχία, την οποία και θυμάμαι σαν μία ομάδα ιδεολόγων του πολιτικού και κοινωνικού κυρίως φιλελευθερισμού με συγκεκριμένες θέσεις. Η ουσία των οποίων, βλέπω, παρέμεινε ουσιαστική δεν άλλαξαν με την αλλαγή προέδρου.

Στο διά ταύτα, Δράση & Δημιουργία Ξανά, τα «2Δ», είναι οι νέες σοβαρές προτάσεις. Έχουν επιχειρήματα και προτείνουν και δικαιολογούν θέσεις. Πάνω από όλα: Λένε τα πράγματα με το όνομα τους.

Αμφότεροι οι δύο αυτοί συνδυασμοί τοποθετούνται με συγγενικές θέσεις, αν όχι όμοιες. Και πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς, όταν στις θέσεις τους υπάρχει, πρωτίστως, η επαναφορά της κοινής λογικής.

Πως στην Ελλάδα υπάρχουν ανοιχτές πληγές και παθογένειες χρόνων και όχι απλά δεν υπάρχουν περιθώρια χρόνου, αλλά …είμαστε στο μείον για να τις διορθώσουμε.

Υποστηρίζουν ανοιχτόμυαλες και συμπαγείς απόψεις, σε θέματα ατομικών δικαιωμάτων, προτεραιότητα στην αντιμετώπιση αγκυλώσεων, γραφειοκρατίας, και της σαθρής λειτουργίας του δημοσίου τομέα όπως έχει καθιερωθεί στην Ελλάδα. Με ξεκάθαρη και ρεαλιστική τοποθέτηση για το χρέος και επιμονή στο άμεσο πρόβλημα: το έλλειμμα. Καθαρές θέσεις για τα έσοδα του κράτους και πάνω από όλα: προτάσεις για σημαντικές μεταρρυθμίσεις.

Οι θέσεις και τα προγράμματα τους είναι αρκετά καλογραμμένα (1 & 2).
Δεν υπάρχει λόγος να γραφούν περισσότερα - όσο περισσότερο αναζητάει κάποιος, τόσο περισσότερα (και θετικότερα) βρίσκει.

Κάποιος συνηθισμένος στα ευχολόγια και το κομματικό-πολιτικό χάιδεμα των προηγούμενων ετών ίσως να μη βλέπει τις παραπάνω θέσεις με καλό μάτι. Το ίδιο ισχύει και για τους εξαρτημένους στη ρητορική και το πολιτικό επίπεδο που επικρατεί. Αντικειμενικά, για να ξεφύγει κάποιος από το σύστημα και πολιτικό υποσυνείδητο που έχει καθιερωθεί, θέλει κόπο. Για να απορρίψει την λαϊκιστική ρητορική και τον πολιτικό λόγο που κυριαρχεί στη μεταπολίτευση θέλει ιδιαίτερη περισυλλογή. Η οποία περισυλλογή, όπως και κοινή λογική υπάρχει σχεδόν σε όλους μας. Ξεκινάει την ώρα που σκεφτόμαστε ή στενοχωριόμαστε για τα κακώς κείμενα και πραγματοποιείται όταν σκεφτόμαστε πως κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν.

Αυτά που -από παλιά- βλέπαμε καθημερινά και αναρωτιόμασταν «γιατί να είμαστε έτσι», «Γιατί επικρατεί τέτοια κατάσταση» ή το «πόσο δύσκολο είναι να λειτουργούμε σωστά». Δεν αναφέρομαι στο γενικό «αλλαγή νοοτροπίας», αλλά στο συγκεκριμένο και άμεσο: να λειτουργήσουν επιτέλους τα απλά πράγματα και να μπει περισσότερο κοινή λογική στην καθημερινότητα και σε πράγματα απαράδεκτα για το δημόσιο βίο.

Υλικό για αυτοκριτική της κοινωνίας μας υπάρχει άπειρο: ανομία, έλλειψη διαφάνειας, συσσώρευση χρέους, συνέχιση κομματικού κράτους, κάθε εβδομάδα προκύπτει άλλο σκάνδαλο διαφθοράς, ανομία, ανοχής ή και συμμετοχής στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Όρεξη για  αναζήτηση να υπάρχει και λιγότερη προκατάληψη και δεν είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε πως «η πάλη», τα «δίκαια» και όποια-άλλη-φανφάρα του «λαού» όχι μόνο δεν ήταν πάντα κάτι το συνετό (3) και σωστό, αλλά σε περιπτώσεις και επικίνδυνο για τον ίδιο τον πολίτη και το μέλλον του. Το να χτυπιέσαι να μην αλλάξει τίποτα και ούτε καν να το συζητάς αποδείχθηκε καταστροφικό. Ούτε έχει αξία και αντίκρισμα το να φωνάζεις για ανάπτυξη εάν δεν προχωρήσεις σε αύξηση της πραγματικής αξίας της παραγωγής.

Αυτά για να αλλάξουν θέλουν τομές, διάθεση και πράξη. Καλή η θεωρία. Μόλις πριν από 6 μήνες υπήρξε πρωτοβουλία λίγων εκπροσώπων της λεγόμενη πνευματικής ηγεσίας προς αυτή ακριβώς την κατεύθυνση. Αλλά το «κάτι πρέπει να τα κάνουμε» γίνεται από όλους μας - πρώτα πρώτα μέσα από το τι άτομα επιλέγουμε να είναι στο κοινοβούλιο. 

Το καλύτερο κομμάτι

Το βασικότερο και πιο ελπιδοφόρο στοιχείο των «2Δ» το ποιοι αποτελούν τα ψηφοδέλτια τους. Ολοκαίνουργια και αξιόλογα πρόσωπα – κανένας παλιός πολιτικός (ή συνδικαλιστής ή εκπρόσωπος εκπροσώπου ή τίποτα παρόμοιο).

Είναι πολίτες, απλός κόσμος που αποφάσισε να βγει μπροστά. Χωρίς κανένα κομματικό σωλήνα, καμία παραταξιακή ιδεοληψία πίσω του. Άνθρωποι που ίσως απεχθανόταν την πολιτική και που τώρα ξύπνησαν και ακριβώς σταμάτησαν να ανέχονται τους μέτριους να αποφασίζουν αντί αυτών. Και πάνω από όλα κόσμος που θέλει να δημιουργήσει.

Είναι ομάδες από νέα και δημιουργικά μυαλά. Βασίζονται, δηλαδή, στην κοινή λογική και στελεχώνονται από φρέσκα πρόσωπα, όπου κανένας τους δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός. Ψάξτε τους!

Αυτό είναι η αρχή, αυτό που λένε το ζητούμενο νέο πολιτικό δυναμικό σε μία δυναμική κίνηση γα το νέο πολιτικό σκηνικό.

Και είναι κόσμος με γνώσεις και μόρφωση, άνθρωποι που μπορούν να προσφέρουν ικανότητες και ιδέες, υπηρετώντας κοινούς σκοπούς. Συντονισμένες κινήσεις από μη επαγγελματίες πολιτικούς, είναι η πρώτη φορά που θα υπάρχουν τέτοια ψηφοδέλτια – τι ελπιδοφόρο!
Και ακόμα σημαντικότερο: με ελάχιστη χρηματική δαπάνη (αδιανόητο και μόνο το να συγκριθούν τα διαθέσιμα ποσά των 30 – 40 χιλ. €, με το ποσό που χρηματοδοτούμε τα υπάρχοντα κόμματα)

Ποια είναι αυτά τα πρόσωπα

Ίσως να είναι ο γκρινιάρης της παρέας σου. Ο οποίος όμως δεν λαϊκίζει και δεν γκαρίζει. Δεν φωνάζει "δεν πληρώνω". Αυτός που θα μεταδώσει πως το τζάμπα του ενός το πληρώνουν τελικά οι πολλοί.

Ή αυτός που δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτα. Αυτός που ζητάει αποδείξεις και τρελαίνεται να βλέπει παραβάσεις του Κ.Ο.Κ. Αυτός που θα διεκδικήσει το σεβασμό και την αξιοποίηση των θεσμών.

Ή είναι ένας επιχειρηματίας που ασχολείται με την πολιτική και δεν πολιτεύεται επειδή τους θεωρούσε όλους αναξιόπιστους. Αυτός που θα μάχεται για την ακεραιότητα του πολιτικού λόγου και καταγγέλλει τη διαφθορά.

Τέτοια πρόσωπα, μαζί με τόσο πολύ ακόμα κόσμο υγειώς σκεπτόμενο, αποτελούν τα ψηφοδέλτια της Δράσης και της Δημιουργίας Ξανά. Γενικότερα, είναι κόσμος που συνειδητοποίησε πως το κράτος είναι ο ίδιος. Άρχισε να σέβεται περισσότερο το δημόσιο χώρο και ζωή, να είναι περισσότερο καταναλωτής και λιγότερο πελάτης. Ο κόσμος που λέμε πως " νιώθει".

Αλλά, όποιος τύπος ανθρώπου και να είναι, το μόνο σίγουρο είναι πως βλέπει προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν θέλει να διαμαρτυρηθεί αλλά να δημιουργήσει. Πάνω από όλα: είναι ένα δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας. Παρατήρησε τους, ψάξε τους. Δεν υποκύπτουν στην έκφραση λόγου με ρητορία καταστροφής και τις κραυγές. Ούτε αντιμετωπίζουν τη δυνατότερη φωνή ως μέσο επικράτησης ή ως πολιτικό διάλογο. Δεν επικαλούνται εθνικιστικά θυμικά ούτε εύκολους λόγους που χαϊδεύουν τον πόπολο. Κόσμο από ιδεολογικά κινήματα, από πλατείες ή ομάδες αυτοδιάθεσης, οι της Δράσης και της Δημιουργία Ξανά δεν έχουν. Ίσως να σου φαίνονται μετριοπαθείς. Μιλάνε για απλά και προφανή πράγματα, όπως το να μπορείς να δουλέψεις και να εξελιχθείς. Προσωπικά, όμως, τους αντιλαμβάνομαι σαν τη μόνη ελπίδα στο να συμβάλλουν στο να είσαι σε θέση μία μέρα να πεις πως μπορείς να κάνεις πράγματα χωρίς γνωστούς και «βύσμα».

Εάν δεν συμφωνούμε στο ότι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και να ξεφύγουμε από τις αγκυλώσεις και τα προσχήματα στο πως αντιλαμβανόμαστε την πολιτική, δεν νομίζω να τους προτιμήσεις. Μπορούμε να συνεχίζουμε να απαιτούμε διορισμούς. Να θεωρούμε δικαίωμα και μαγκιά το να σβήνουμε κλήσεις, ή το να πωρωνόμαστε με γηπεδικά συνθήματα και καφριλίκη στην πολιτική μας ζωή. Να ψηφίζουμε ακολουθώντας όλη αυτή την τρομακτική λαϊκίστικη επίκληση που συμβαίνει. Ή να χαρίζουμε τον ψήφο σε κάποιο γνωστό – γνωστού που για χ/ ψ λόγους στο ζήτησε χωρίς να συμφωνείς με το τι εκφράζει. Να συνεχίσει να συμβαίνει ότι συμβαίνει τα τελευταία 4 χρόνια (ναι, βάζω και τα σκάνδαλα του ‘08 μέσα) και να θεωρούμε πως εάν απέχουμε από τη δημόσια ζωή και «ψηφίζουμε ότι μας κάνει τη δουλειά», στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Αυτό που εκφράζουν τα «2Δ» είναι το να χτίσουμε όλοι. Έτσι το αντιλαμβάνομαι και τους πιστεύω, για αυτό και μπήκα στη διαδικασία να γράψω τόσες λέξεις - για αυτό και τους «προπαγανδίζω».

Καταλήγοντας, Δημιουργία Ξανά και Δράση είναι μόνες κομματικές προτάσεις που ίσως μπορούν να αλλάξουν κάτι. Πιθανά κοινά ψηφοδέλτια Δημιουργίας Ξανά και Δράσης θα ήταν κάτι το εξαιρετικό. Η συνεργασία για τις εκλογές δεν προχώρησε. Καθώς η ψήφος είναι μία, εμφανίζεται η υποχρέωση περεταίρω αναζήτησης και επιλογής μεταξύ των δύο. Εγώ, αύριο, 6 Μαΐου 2012 επιλέγω το κομμάτι της κοινωνίας, που θέλει και δείχνει να μπορεί να βγάλει την απογοήτευση ή τον θυμό δημιουργικά.

Η Δημιουργία Ξανά έχει μία θετική πορεία ακόμα από τα πρώτα βήματα. Επιμένει, όμως, κάπως περισσότερο από το ζητούμενο στις διαπιστώσεις στο τι είναι στραβό. Παράλληλα δείχνει να μην έχει ωριμάσει ακόμα με όλη την προσωποκεντρικότητα και την ταύτιση με τον Θ.Τζήμερο.

Η στιβαρότητα αρκετών υποψηφίων της Δράσης και η περισσότερο ψύχραιμη και συγκεκριμένη προσέγγιση των προτάσεων με έλκυε από την αρχή. Εάν με τη ψήφο μας επιδιώκουμε αλλαγή, τα «2Δ» είναι ότι πιο άξιο μπορούμε να επιλέξουμε. Τη δεδομένη στιγμή η Δράση είναι η πιο ελπιδοφόρα και "πραγματίστικη" επιλογή, ακολουθώντας την συλλογιστική που περιγράφω επάνω και τους λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω.

Σημειώσεις

(1) και δεν έκανε ποτέ. Θα μπορούσε σε αρκετές περιπτώσεις να κάνει το υπεύθυνο βήμα παραπάνω, ως φωνή μεταβολών. Όπως για παράδειγμα, μία ουσιαστική κριτική κατά τη διάρκεια της χείριστης διαχείρισης των δημοσιονομικών και της διατήρησης του πελατειακού συστήματος που οδήγησαν σε οριζόντιες περικοπές, έκτακτες εισφορές μέσω Δ.Ε.Η., κ.ά. (2010-2011)  

(2) Πολιτικός λόγος, ήθος και επίπεδο που βασίζεται σε μία συμπλεγματική προσέγγιση πραγμάτων, συνωμοσιολογία, υβρίδια βλαχο-εθνικιστικών, ρατσιστικών και κρατικίστικων θέσεων. Ειλικρινά, δύσκολο να βρεις έστω και κάτι το θετικό αξιολογώντας είτε τις προτάσεις (;), είτε στους υποψηφίους, είτε την αισθητική τους. (δεν κρατήθηκα, δεν μπόρεσα να είμαι ψύχραιμος)

(3)  εκτός εάν δεχόμαστε ως «δίκαια» των εργαζομένων συγκεκριμένων κλάδων ενάντια σε …όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Βλ. όλες τις συντεχνίες που όχι μόνο κάνουν τη ζωή δύσκολη, αλλά σπανίως συζήτησαν ή συμβιβάστηκαν με αλλαγές.

(UPDATE)  

Δράση

Λίγες ώρες πριν τις κάλπες, αντί για να να γεμίζω λέξεις, ο καλύτερος τρόπος είναι η παραπομπή σε συγκεκριμένα κείμενα - τοποθετήσεις με τα οποία και συμφωνώ απόλυτα στα κίνητρα επιλογής του ψηφοδελτίου της Δράσης. 

Εάν πρέπει να πω μόνο ένα κείμενο, στο οποίο εκφράζεται με τον καλύτερο τρόπο το τι αναμένω από αυτό το κόμμα και τον τύπο των ανθρώπων που το συνοδεύουν, αυτό είναι η εξαιρετική τοποθέτηση:

(το περίφημο) Τους σπασίκλες να φοβάστε λαμόγια  

Επίσης, αναζήτησε τις προσωπικότητες και, κυρίως το επιστημονικό δυναμικό που έχει εκφραστεί θετικά ή έχει τοποθετηθεί δημόσια υπέρ της Δράσης. Άνθρωποι που έμεναν αμέτοχοι μέχρι τώρα, παντελώς ανένταχτοι έως εκτός δημόσιας ζωής, εντοπίζουν στη Δράση τη μόνη λογική επιλογή με προοπτική. 

Κατά τα λοιπά, οι διάφορες αναστολές που ίσως εμφανίζονται απλά δεν θα έχουν λόγο να υφίστανται. Το να το να βάζουμε ταμπέλες και να βασιζόμαστε σε προκαταλήψεις είναι αβάσιμο και ενδεικτικό του πως έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τα πολιτικά πρόσωπα.  Άλλωστε, κανένας υποψήφιος της Δράσης δεν έχει συμμετάσχει στην πολιτική σκηνή, ώστε να κριθεί και να εκτιμηθεί η αντίληψη και η κατεύθυνση της πολιτικής που έχει.

Κανένας εκτός από έναν: τον Στέφανο Μάνο. Αυτή η ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, που όμως μου είναι σχεδόν ουδέτερος. Το γεγονός ότι ήταν σε θέση εξουσίας πριν από 20 χρόνια επιβεβαιώνει πως είναι …μεγάλος σε ηλικία. Το γεγονός πως είναι ο μόνος πολιτικός (με την έννοια που αντιλαμβανόμαστε) σε όλο το συνδυασμό της Δράσης, τον κάνει ακόμα ευκολότερο στο να αναζητήσεις τι-και-πως-έκανε. Διάβασε και ψάξε τον, η παρουσία του στη Βουλή στο παρελθόν έχει μόνο θετικά να δείξει. Είναι να εντυπωσιάζεσαι από τη δουλειά που έχει κάνει και από το πόσο ανάποδα έχει καθιερωθεί στις αντιλήψεις του μέσου ψηφοφόρου.

Σε κάθε περίπτωση το θέμα δεν είναι ο Μάνος αλλά όλοι οι άλλοι.
Εφόσον μία ομάδα ανθρώπων τέτοιου χαρακτήρα συγκεντρώθηκε, εμένα μου αρκεί.
Πρόσωπα με γνώσεις και πλούσια επαγγελματική εμπειρία. Διαβάστε τα βιογραφικά των υποψηφίων: ο συνδυασμός της Δράσης στελεχώνεται με πραγματικά αξιόλογους ανθρώπους.
Όχι μόνο μυαλά που θέλουν να δημιουργήσουν, αλλά και πρόσωπα που από τα πόστα και τις θέσεις εργασίας τους έχουν δείξει πως έχουν πράγματα να δώσουν.

Ίσως να μιλάνε με βαρετό ή "τεχνοκρατικό" τρόπο. Είναι όμως οι μόνοι που βασίζονται και μιλάνε με δεδομένα. Ίσως να μην έχουν ντουντούκες, ή σημαιούλες. Αντί για προεκλογική συγκέντρωση, μαζεύονται σε ένα πάρκο και γυρίζουν ταινία.

Ακριβώς αυτά τα άτομα είναι που με κάνουν να δηλώνω δημόσια ότι όχι μόνο σκοπεύω να ψηφίσω Δράση, αλλά θα το κάνω με χαρά. Η προοπτική να υπάρχει μία τέτοια ομάδα και η δουλειά που μπορούν να κάνουν στο κοινοβούλιο, είναι θετικότατη.

Χαμένη ψήφος – όχι ακριβώς

Πέρα από τη θεωρία και τα μαθηματικά της «χαμένης ψήφου», υπάρχει κάτι απλό και ψυχολογικό: εάν όσοι σκεφτόμασταν θετικά (δηλαδή «Ναι, θα ψηφίσω τη Δράση για να μπει στη Βουλή») είναι σχεδόν βέβαιο πως η Δράση θα έμπαινε άνετα στη Βουλή!

Για όσους ταλαντεύονται ανάμεσα στα «2Δ» και κάποιο από τα άλλα, τα ημί-παλαιά-καινούργια, να σημειώσω το εξής: ΔΗΜ.ΑΡ. & ΔΗΜ.ΣΥΜ. θα περάσουν το 3%. Σκέψου πόσοι είναι αυτοί που θα τα ψηφίσουν αντί ενός εκ των «2 μεγάλων». Αυτοί όμως όχι μόνο δεν θα διαβάσουν ποτέ αυτό το άρθρο, αλλά ίσως δεν έχουν ακούσει καν για τη Δράση & τη Δημιουργία Ξανά.

Δυστυχώς, υπάρχει μία μεγάλη δυσκολία στο να συνειδητοποιήσουμε πως τα κόμματα τα κάνουμε εμείς μεγάλα. Η φοβική προσέγγιση του "δεν θα μπει στη Βουλή" επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από παράγοντες τις δημοσκοπήσεις και την τηλεόραση. Ας σκεφτούμε για λίγο, ποια κόμματα παρουσιάζονται στην τηλεόραση. Ας σκεφτούμε ποια πρόσωπα. Ας σκεφτούμε τον τρόπο παρουσίασης των ερωτηματολογίων των δημοσκοπίσεων. Ας αποφασίσουμε εάν θέλουμε να αλλάξουμε.

Οι μόνες λογικές επιλογές είναι τα πραγματικά νέα και λογικά κόμματα. Άλλος ένας λόγος να επιμείνω και να προτείνω τα «2Δ».

Permalink